بمیرم واسه این پسرا که همیشه باید یه دسته گل دستشون باشه و از این خونه به اون خونه هی برن (قابل توجه دخترخانمای گل)

بغضی در سینه دارم به سنگینی یک دشت مهتاب که از سهمش قلبم تپیدن را فراموش می کند !

 و من بودن را و تو مستانه به من خندیدی !

وقتی فریاد زدم دوستت دارم در شب بارانی پیاده رو ونمی دانستی خنده تو، مرگ من بود در بغض خیابان

 بغضی در سینه دارم به قیمت یک عمر زنده بودن به ارزش پوچ و فنا و اشک به مساوات یک تکه مرگ !

بغضی در سینه دارم به ملال هزاران چکه چشم به درد هزاران تاول به سنگینی احساس خروار ها خاک و تنهایی یک ستاره کم نور

 بغضی در سینه دارم

سرد و تاریک و تنها کوچه های بی کسی را پیموده ام

رهگذری را بیابم آشنا با دردهایم

تاریک و بی صدا

گام به گام با ستاره ها رفتم

نه صدایی که مرا همراه باشد

و نه دستی که سردی دست هایم را گرمی ببخشد

سرد و تاریک و تنها کوچه های بی کسی را پیموده ام

نیافتم آشنایی را

نیافتم هم صدایی را

سرد و تنها رفتم ...

کوچه ها را گشته ام

باغ ها را جسته ام

آسمان ها را پریده ام

هم نفس آیینه ها بوده ام

ستاره ها را دیده ام

در تنهایی یاسمن ها گریسته ام

سکوت پروانه ها را تجربه کرده ام

تنها بوده ام ...

خورشیدم و شهاب قبولم نمی کند

سیمرغم و عقاب قبولم نمی کند

ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت

عکسی شدم که قاب قبولم نمی کند

ای دوست من

من آن نیستم که می نمایم

نمود پیراهنی ست که به تن دارم

پیراهنی بافته ز جان

که مرا از پرسش های تو

و تو را از فراموشی من در امان می دارد

آن "من" ی که در من است

در خانه خاموشی ساکن است

و تا ابد همان جا می ماند

نا شناس و درنیافتنی

من نمی خواهم هرچه می گویم باور کنی

و هرچه می کنم بپذیری

زیرا سخنان من چیزی جز

صدای اندیشه های تو

و کارهای من چیزی جز

عمل آرزوهای تو نیستند

هنگامی که تو می گویی "باد به مشرق می وزد"

من می گویم" آری به مشرق می وزد"

زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه من در بند باد نیست

بلکه در بند دریاست

تو نمی خواهی اندیشه های دریایی مرا دریابی

و من نمی خواهم که تو دریابی

می خواهم در دریا تنها باشم

وقتی که نزد تو روز است

نزد من شب است

با این همه من از رقص روشنای نیمروز

بر فراز تپه ها سخن می گویم

زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی

و سایه بال های مرا بر ستارگان نمی بینی

و من گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی

می خواهم با شب تنها باشم

هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی

من به دوزخ خودم فرو می روم

من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی

شراره اش چشمت را می سوزاند

و دودش مشامت را می آزارد

می خواهم در دوزخ تنها باشم

و من دوزخم را بیش از آن دوست دارم

که بخواهم تو به آنجا بیایی

تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی

و من از برای خاطر تو می گویم که

مهر ورزیدن به اینها خوب و زیبنده است

ولی در دلم به مهر تو می خندم

گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی

می خواهم تنها بخندم

دوست من تو خوب و هشیار و دانا هستی

یا نه تو عین کمالی

و من با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم

گرچه من دیوانه ام

ولی دیوانگی ام را می پوشانم

می خواهم تنها دیوانه باشم

دوست من

تو دوست من نیستی

ولی من چگونه این را به تو بگویم؟

راه من راه تو نیست

گرچه با هم راه می رویم

دست در دست

تا چندی دیگر دمی بر بال باد می آسایم

و آنگاه زنی دیگر مرا باز خواهد زایید

                                              دست نوشته های دخترک فندک فروش 

باران من با دستهای پر از مهر و عشقت اشک دیدگانم را شستی و آنها را به اشک شوق و عشقی دوباره بدل کردی

پس ببار . . . ببار . . . . ببار

تا شايد...
روز ديدار رسيد
لحظه ي خنده تلخ
...روز يادآوري خاطره هاي بودن
زندگي بد رسمي است
...رسم تلخ بودن
ديدن رفتن دوست...
ماندن قصه ي دل ...
غصه ي فاصله هاي بودن
فكر بد ديده شدن...
ديدن نامه ي دل
و
نگاهي كه دگر
در گره نگاه تنهايي نيست
وباز ...
باز تكرار حقيقت ...
تا شايد به الهام بشنود
تا شايد بداند
بداند كه پروازي نيست ...
تا شايد خاطره ي روزهاي بودن را فراموش نكند
تا شايد واقعيت را بفهمد ...
تا شايد بداند چقدر دوستش دارم
تا شايد او هم براي هميشه مرا دوست بدارد
تا شايد...

تمام خاطراتم نمناک شده

نمیدانم چرا؟

دریا را هم که دیدم به یاد تو افتادم

روی ماسه های ساحل نوشتم

اگر طاقت شنیدن داری

من شهامت گفتن دارم

دوباره به دریا نگاه کردم

باز برگشتمواین بار روی ماسه ها نوشتم

                                               دوستت دارم  

  RSS